پدر و مادر (شجره نامه)

منظور از اقربا و خویشاوندان رسول خدا

در این جا سؤالی مطرح میشود که وقتی امر چنین است، پس به چه علت خداوند متعال و رسول گرامیش، مسلمین را به دوستی اقربا و اطاعت از ایشان و تمسک به ریسمان الهی ایشان امر فرمودهاند؟و ما جواب این سؤال را در خطبهای که امام حسین علیه السلام در راه مکه و عراق فرموده، جستجو میکنیم. در قسمتی از آن خطبه آمده:«رضی الله رضانا اهل البیت نصبر علی بلائه، و یوفینا اجور الصابرین، لن تشذ عن رسول الله لحمته». [۱۶] . [ صفحه ۴۰] بر آنچه خدا راضی است ما نیز راضی و خشنودیم، در مقابل بلا و امتحان او استقامت میورزیم و اجر صبر کنندگان را بر ما عنایت خواهد نمود، و هرگز در میان پیامبر و پارههای تن او (فرزندانش) هیچ گاه جدایی نخواهد افتاد.پس آن نزدیکانی که خداوند به دوستی و اطاعت ایشان امر فرموده، اهل بیت خاصهی رسول خدا صلی الله علیه و اله میباشند، نه هر کسی که به جهت ولادت به پیامبر صلی الله علیه و اله یا جدش هاشم منتسب است. و اهل بیت خاصهی پیامبر صلی الله علیه و اله کسانیاند که هیچ گاه در قول و عمل از او جدا نبودهاند، ایشان کاملترین نمونهی شخصیت رسول خدا صلی الله علیه و اله و مصداق بارز علوم و اخلاق و جمیع خصائص آن حضرت هستند؛ چون سخن گویند به زبان او سخن گویند و چون عملی را انجام دهند برگرفته از رسالت و سیرت آن حضرت است. و هیچ سخنی بهتر از «حدیث ثقلین» دلالت ندارد که در آن تمسک و توسل به ایشان واجب شده چنان که تمسک به کتاب الله واجب گردیده است.آیا کسی که به یک نحوی به رسول اکرم صلی الله علیه و اله منسوب است (غیر از ائمه اطهار) میتواند ادعا کرده و بگوید که مودت و دوستی من و اطاعت از من بر آحاد مردم واجب است؟ و به این حدیث و آیهی تطهیر و آن چه در شأن اهل بیت وارد شده است، احتجاج نماید؟ (قطعا این طور نیست) بلکه آن کسانی که مودت و اطاعتشان بر ما واجب شده، اهل بیتی هستند که حضرت سید الشهدا علیه السلام آنها را معرفی نموده و فرموده است: «رضایت ما اهل بیت رضایت خداوند است» سپس به سبب این رضایت اشاره نموده میفرماید: «در میان پیامبر و [ صفحه ۴۱] پارههای تن او هیچ گاه جدایی نخواهد افتاد».پس حضرت رسول صلی الله علیه و اله از ایشان است و آنها نیز از حضرت رسول صلی الله علیه و اله. پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله برای خدا خشنود شده و برای خدا غضب می کند، اهل بیت نیز این چنیناند؛ زیرا بین ایشان هیچ گونه جدایی و انفصالی نیست.پس انتساب اسمی و لفظی به وجود مقدس نبی اسلام صلی الله علیه و اله به مجرد ولادت (هر چند فاصله زیاد باشد) صحیح است. اما در انتساب روحی و معنوی، قبل از هر چیزی از دلایل این نوع انتساب بحث میشود، و در آن سلسله نیات و اعمال و رفتاری که خداوند را خشنود میکند فحص میشود، نه در سلسلهی آباء و اجداد. (و اهل بیت علیهم السلام لفظا و روحا، منتسبین واقعی به شخص رسول اکرم صلی الله علیه و اله هستند).
برگرفته از کتاب یادگار خیمه های سوخته نوشته: محمد جواد مغنیه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *